Motorroutes en bestemmingen

Bos, zand en een paar drukke uitzichtpunten. Geen pas, wel een echte dag rijden.

Korte, steile hellingen en holle wegen. Dichter bij een bergrit dan de rest van Nederland.

Wind, dijken en lange lijnen. De rit zit in de ruimte, niet in de bocht.

Lage heuvels, landgoederen en weinig publiek. Een eerste nacht weg zonder paspoortstress.

Bochten, dorpen en een wegdek dat meewerkt zolang het droog is. Dichtbij genoeg voor twee dagen.

Open hoogvlakte, snel omslaand weer en korte afstanden. Een zijstap vanuit de Ardennen, geen aparte vakantie.

Mullerthal, de Moezel en de valkuil om het land in een uur te doorkruisen.

Korte, steile heuvels tussen dorpen. Sommige beroemd, en daarom niet automatisch een goede motorweg.

Vulkanische heuvels en dalwegen, een weekend vanuit Nederland. De openbare weg is de rit, niet het circuit.

Bossen, stuwmeren en B-wegen die een dag vullen zonder een pas te zijn.

De B500 als kam, de dalen als alternatief, en een seizoen dat de hoogtelijn kan sluiten.

Een blok bos en graniet tussen de vlaktes. De Brocken is geen doorgaande motorweg.

Wijnbouw, bochten die de rivier volgt, en een tempo dat door dorpen wordt bepaald.

Garmisch, de Walchensee en Berchtesgaden. Hoge muren, en wegen die in de dalen blijven tenzij je een pas kiest.

Een beboste rug door het midden van Duitsland. De Rennsteig is een pad. De weg erover is iets anders.

Een zacht bosgebied tussen Rijn en Main. Korter en lager dan het Zwarte Woud, en daardoor een dag op zich.

Een lange kam op de grens met Bohemen. Skidorpen in de winter, open berijdbare wegen in de zomer.

Een bewegwijzerde lijn van het Bodenmeer naar Berchtesgaden. Geen tolpas, wel een week als je hem echt rijdt.

Een Franse kam tegenover het Zwarte Woud. Route des Crêtes in de zomer, dalen als het weer zakt.

Dorpen, wijngaarden en een tempo dat door kasseien in de kern wordt afgedwongen.

Parallelle ruggen, weilanden en een paar cols die de Zwitserse grens aankondigen.

Galibier, Lautaret, Iseran. Hoge wegen met een seizoen dat de sneeuw bepaalt, niet de kalender in je hoofd.

Een klassieke noord-zuidlijn over Franse cols, van het Meer van Genève naar de Middellandse Zee. Een reis, geen weekend.

Het Verdon als kloof, de plateaus als hitte, en dorpen die in juli stilvallen van drukte.

Een kalkmassief met één smalle klassieker en een tunnelpas die de rest bij elkaar houdt.

Een lege kam tussen de causses en de kastanjebossen. Langer en stiller dan de kaart vanuit het noorden doet vermoeden.

De Cantal en de ketting van oude vulkanen. Eén echte pas, en een topweg die je niet als col behandelt.

Tourmalet, Aubisque en een kam die van oceaan naar mediterraan loopt. Eén col is een dag, de keten is een reis.

Krijtrotsen, de Suisse Normande en wegen die door heggen lopen. Wind aan zee, traag landinwaarts.

Wind, kapen en een binnenland van graniet. Het schiereiland is groter dan een kustweg doet vermoeden.

Sella, Gardena, Pordoi en Falzarego. Een klein gebied met een hoge dichtheid aan passen, en in augustus veel gezelschap.

Eén hoge weg tussen het Trafoital en Bormio. Indrukwekkend, en geen motorvakantie op zich.

Cypressen, dorpen en hitte. Een toerrit, geen pas, en een historische kern die niet altijd openstaat.

Een oostkust die smal en leeg kan zijn, en een binnenland van graniet. Je komt er alleen per veer.

Een gebergte in zee. Bavella en de weg door het binnenland zijn de rit. De kustplaats is de avond.

Graubünden als berijdbare hoogte, de Gotthard als keuze tussen pas en tunnel, en een vignet dat alleen de snelweg dekt.

De weg tussen Gletsch en Realp. Een hoge schakel, geen reis, en vaak de derde pas van een bekende lus.

Twee passen die elkaar in Innertkirchen raken, en met de Furka een dag kunnen worden. Hoog, en alleen in het warme seizoen vanzelfsprekend.

Een panoramaweg met een kaartje, van Fusch naar Heiligenblut. Geen vignetweg, en geen doorgaande pas om even te nemen.

Zillertal, Achensee en de Gerlos. Een land van dalen waar de Brenner de snelle lijn is en niet de rit.

De Vršič tussen Kranjska Gora en de Soča. Een pas en een rivierdal, kleiner dan de Dolomieten en net zo serieus.

Een warm dal tussen bergen. De westelijke oever is tunnels en verkeer. De bergen erboven zijn een andere keuze.

Glen Coe, single-track en een afstand die vanuit Nederland de reis al half is.

Een uitgezette ronde van ruim 800 kilometer rond de noordkust. Een week, geen etappe.

Snowdonia en de Black Mountain. Korter dan Schotland, steiler dan de kaart vanuit Engeland suggereert.

Kirkstone als de berijdbare pas. Hardknott en Wrynose alleen als je weet waarom ze klein en steil zijn.

Stenen muurtjes, Swaledale en de Buttertubs Pass. Open land zonder de drukte van de meren ernaast.

2500 kilometer Ierse kust. De route is een land. Een schiereiland is al een reis.

Afstand, veren die bij de weg horen, en tunnels. De fjorden zijn een systeem, geen uitzichtpunt.

Twee steile stukken van dezelfde fjordweg. Indrukwekkend, seizoensgebonden, en geen samenvatting van Noorwegen.

Bos, meren en een kuststrook die de moeite is. Het land is groter dan een vakantie, tenzij je een stuk kiest.

Bruggen, eilanden en een kust die zacht is. De Storebælt is tol. De rit zijn de wegen ernaast.

Kloofwegen rond Potes en Cangas de Onís. De meren van Covadonga zijn een bestemming met regels, geen vrije pas.

De N-260 als lange flank, en dalen als Hecho die de Franse cols van de andere kant laten zien.

Het hoogste massief van het Portugese vasteland. Een weg naar Torre, en dalen die de aanreis waard maken.

De D8 als langzame kust en de A1 als tolweg landinwaarts. Eilanden, bura en een gebergte dat de zee afschermt.

De baai van Kotor is smal en druk. Lovćen en Durmitor zijn de bergen die het land groot maken.

De Neretva tussen Mostar en Jablanica. Een dal om te rijden, geen decor, en een wegdek dat mee- en tegenwerkt.

Eén hoge weg, de DN7C, over de Făgăraș. Buiten de zomer meestal dicht. Geen samenvatting van Roemenië.

Zuid-Bohemen en de Šumava. Bossen en vijvers, geen pas. Op de snelweg heeft een motor geen Tsjechisch vignet nodig.